Увесь час, што чалавецтва існуе на Зямлі,
мы задуменна ўглядаліся ў нябёсы,
уражаныя бясконцай колькасцю зор у начным небе.
Але сярод усяго няўяўнага касмічнага абшару
мы знайшлі толькі адно падобнае месца.
Маленькая блакітная планета з каменным месяцам,
што кружыць вакол зоркі.
Дастаткова блізка, каб атрымліваць энэргію Сонца.
І дастаткова далёка, каб не быць спаленай.
Кружыць яна і вакол сваёй восі,
таму палову сутак яе паверхня купаецца ў святле,
а другую палову - яе паглынаюць цені.
Можна сказаць, што гэта шчаслівая планета.
Бо гэты рытм святла і цемры
аказаўся неабходным для жыццядзейнасці.
Зямля, наш дом.
Наколькі нам вядома, наша планета ўнікальная.
Наколькі нам вядома,
адзін дзень, праведзены тут, гэта найдзівоснейшае, што ёсць у Сусвеце.
Чароўны танец Зямлі і Сонца
стварыў мільёны розных відаў раслін і жывёл,
што жывуць на Зямлі цяпер.
Некаторых вы сустракаеце кожны дзень.
Іншыя вельмі рэдкія.
Але ва ўсіх нас ёсць нешта агульнае.
Нашымі жыццямі кіруе рытм дня і ночы.
На адзін толькі намёк на ранішняе святло...
Мы рэагуем велізарнай колькасцю розных спосабаў.
Некаторым жывёлам яно неабходнае.
Іншыя хаваюцца.
Большасць з нас яго любіць.
Некаторыя нават вітаюць яго песняй.
Але як бы мы яго ні сустракалі,
сонечныя промні - гэта сіла, якая дазваляе нашаму свету жыць.
Афрыка.
Тут першыя гадзіны ранку належаць не тым, хто рана ўстае,
а тым, хто позна кладзецца.
Гэты сервал паляваў усю ноч.
Але цяпер ён выпрабоўвае сваю ўдачу.
Ён затрымаўся для апошняга рыўка.
Ягоная тэхніка скачкоў ідэальная
для палявання сярод травы афрыканскай саваны.
Ён шукае сваю ахвяру зболшага прыслухоўваючыся.
Яго вялікія вушы-радары здольныя ўчуць падзенне кроплі.
Альбо неасцярожны крок паўднёвага пацука.
Усё больш світае, магчыма, ужо час ісці ў ложак.
На іншым канцы свету, на ізваляванай групе астравоў Ціхага акіяна,
жывуць істоты, якія нават і падумаць не могуць аб тым, каб бегаць у такі ранні час.
Яны ўвогуле нічога ня могуць, пакуль не сагрэюцца сонечнымі промнямі.
Галапагоскія астравы - гэта дом для самых незвычайных жывёл на Зямлі.
Марскія ігуаны.
Шторанак у іх той самы рытуал.
Калі сонца ўстае над іх востравам,
яны проста разлягаюцца па скалах,
ловячы цяпло.
Рэптыліі залежаць ад сонечнай энэргіі.
Ім патрэбна цяпло сонца, каб пачаць рухаць сваімі цягліцамі.
Але ігуаны тут не адзіныя, хто грэецца на сонцы.
Галапагоскія змеі недастаткова вялікія, каб турбаваць дарослую ігуану.
Але як наконт меншай?
Далей ад скал, дзе жывуць дарослыя, закапаныя ў пяску
ігуаны-дзіцяняты развіваліся пад зямлёю...
больш за тры месяцы.
Сёння, калі сонца прагрэла пясок,
яны зявяцца на свет.
Для яе надышоў час выпаўзаць.
Калі яна вылезе зарана, пакуль яшчэ недастаткова сагрэецца,
ёй нt хопіць энэргіі для хуткага бегу.
а калі выйдзе запозна, можа быць абкружаная ворагамі.
Гэта найгалоўнейшае рашэнне ў ейным жыцці.
Атрымалася.
Змеі ўпусцілі свой шанц.
Але вылупліваюцца наступныя дзіцяняты.
І змеі ўжо напагатове.
Для іх гэта найлепшая за цэлы год магчымасць наесціся.
На плоскай паверхні ігуана можа ўцячы ад змяі.
Але некаторыя змеі чакаюць у засадзе.
Яшчэ адно дзіцяня рыхтуецца да рыўка ў небяспечны свет.
Змяіны зрок слабы,
але яны распазнаюць рух.
Таму, калі дзіцяня саўладае з нервамі, усё будзе добра.
Выдатныя ўцёкі.
Найбуйнейшае дасягненне маладога жыцця.
Падтрыманае нашай роднай зоркай.
Раніца працягваецца.
Сонца ўздымаецца вышэй, промні сягаюць далей.
Прыносячы магію ўсюды, дзе ні зявяцца.
Расліны ператвараюць святло ў жыццё.
З дапамогай паветра, сонечнай энэргіі і фотасінтэзу яны растуць.
Ствараючы блытаныя лясныя прасторы, ліст за лістом.
Ад гэтай алхіміі залежыць уся іншая жыццядзейнасць на планеце.
Пытанне жыцця,
і смерці.
Адна расліна здольная здзейсніць свой заклён усяго за адзін дзень.
Гэта бамбук.
Ён можа вырасці амаль на міліметр за хвіліну.
Расліна, што расце хутчэй за ўсе на свеце.
А яшчэ толькі раніца.
Гэты вырас настолькі са світання.
І са світання вялікая панда паядае яго.
Праблема бамбука ў тым, што ён ня надта пажыўны.
Праблема панды ў тым, што яна надта пераборлівая.
Бамбук амаль што адзінае, што яна можа есці.
Каб атрымаць дастаткова энэргіі,
гэта панда павінна есці каля 14 гадзін у суткі.
А можа, і больш, бо яна кормячая маці.
Але ў ейнай дачкі ўсё па-іншаму.
Яна харчуецца збольшага матчыным малаком, Таму жаванне для яе нешта накшталт хобі,
а не частка працоўнага дня.
Гэтым ранкам яна мае вольны час,
што рэдка сустракаецца ў прыродзе.
Час даследваць.
З прычыны свойго дужа сьпецыфічнага ладу жыцця
вялікія панды амаль найрадчэйшыя жывёлы ў свеце.
Дзіцяняты, як яна, яшчэ больш каштоўныя.
Сёння жывуць толькі некалькі сотняў.
Рэдкая жывёла мае рэдкую раскошу.
Час.
Пакуль ранішняе сонца ўздымаецца і мацнее,
Здзяйсняецца і іншае чараўніцтва.
Сонца напаўняе сваёй энэргіяй паветра, саграваючы яго.
Выпарвае ваду з зямлі і акіянаў
і стварае аблокі.
У Афрыцы аблокі і надвор'е ўвесь час знаходзяцца ў руху,
прыносячы дажджы, а з імі і свежую траву ў розныя месцы ў розны час.
Мільёны жывёл вымушаны рухацца кожную раніцу
ў пошуках дажджу, што нараджае траву.
Куды б іх гэта ні вяло.
Гэтай раніцай
неабходнасць рухацца стане сапраўдным выпрабаваньнем для маладой зебры.
Гэтае жарабя пачало хадзіць менш чым праз гадзіну пасля нараджэння.
Яна справіцца амаль з усім.
Але з такой перашкодай ёй сутыкацца яшчэ не даводзілася.
Рака разлілася ад дажджоў і стала хуткай і бурлівай.
І небяспечнай.
Маладой зебры спатрэбіцца дапамога маці,
інакш у яе нічога не атрымаецца.
Выяўляецца, што галоўная пагроза гэта не напады іншых жывёл,
а сама рака.
Маці намагаецца правесці жарабя па мелкай вадзе,
але маладая зебра надта маленькая,
а плынь надта моцная.
Жарабя ўжо на мяжы знямогі,
але маці не здаецца.
Іншыя ўжо выходзяць, а яна заклікае жарабя працягваць змагацца.
І вось, нарэшце, выйсце.
У Афрыцы кажуць: "Хочаш ісці хутка - ідзі адзін,
хочаш ісці далека - ідзіце разам".
Пасля такога
маленькая зебра і яе маці дакладна саўладаюць з усім, што прынясе ім гэты дзень.
Сонца дасягае найвышэйшага пункта сваёй моцы.
На поўначы, у Арктыцы,
дзе лёд утрымліваў пад сабой зямлю і акіян на працягу некалькіх месяцаў,
палярнае сонца заўсёды ніжэйшае і слабейшае, чым у любым іншым месцы.
Тым ня менш і тут яго энэргія ператвараецца.
Нарвалы.
Адны з самых загадкавых жывёл на планеце.
Пакуль што праплыць далёка яны ня могуць,
Невялікая адтуліна ў лёдзе дазваляе толькі выглядваць на паверхню, каб дыхаць.
Але сонечная энэргія хутка прыйдзе на дапамогу.
Многа дзён
сонечнае цяпло прабівала лёд на моры і на зямлі.
Цяпер, у сваім наймагутнейшым стане, Сонца пачынае перамагаць.
І перамога цяпла над холадам становіцца разгромнай.
На сушы ізноў цякуць рэкі.
У акіяне, дзе лёд стаў слабейшым
з-за сонечный цяплыні, адчыняюцца расколіны.
А расколіны становяцца каналамі.
Шляхамі, па якіх нарвалы могуць перасякаць сваё халоднае каралеўства.
Згодна з інуітскай легендай, першым нарвалам стала адважная паляўнічая,
якая апынулася ў смяротных абдымках з кітом, на якога палявала,
і ейныя заплеценыя валасы скруціліся ў бівень.
Які ж цудоўны дзень для гэтых нарвалаў.
Яны зноў вольныя і могуць блукаць па сваім доме-акіяне.
З перамяшчэннем на поўдзень сіла сонца толькі ўзрастае.
У горах Паўночнай Амерыкі
вясновае святло вяртае адталы свет да жыцця.
Калі вы працягваеце насіць зімовы кажух,
паўдзённае цяпло можа стаць крыху некамфортным.
Вам трэба знайсці дрэва і добра аб яго пачасацца.
Гэта пазбавіць ня толькі ад свербу,
але і ад непатрэбнай зімовай шэрсці.
А таксама дасць магчымасьць пазначыць тэрыторыю сваім пахам.
Каб кожны ведаў, хто тут галоўны.
Поўдзень,
і свет адчувае ўсю моц нашай прыязнай зоркі-суседкі.
Цяпер Сонца ў сваім найвышэйшым пункце на небе.
І ягонае святло пранікае нават у самыя глыбокія зморшчыны Зямлі.
У Афрыцы, каля экватара ад такой энэргіі сапраўднае пекла.
Маленькая зебра і ейны статак усё гэтак жа вымушаны працягваць ісці.
Але кожны крок цяжкі ў такой спякоце.
А лапік ценю...
сапраўдны аазіс.
Пры такім святле статак лёгка заўважыць драпежнікам.
Але ёсць і нешта прыемнае ў паўдзённым сонцы.
Ільвы ў такую спёку не палююць.
Але ёсць нешта, што не перапыняецца
нават у час паўдзённага пекла.
Барацьба за ўладу.
Саперніцтва сярод самцоў за тэрыторыю і ўвагу самак
настолькі непераадольнае, што змушае нават самых мірных істот да бойкі.
Апоўдні ў спякотнай пустэльні
малады самец жырафы выклікае важака на бойку за панаваньне над тэрыторыяй
і самкамі, што знаходзяцца з ім.
Спачатку яны проста пхаюцца, спрабуючы запалохаць адзін аднаго.
Звычайна гэтым усё і канчаецца,
але маладзейшы сапернік, здаецца, лічыць, што мае шанц, і атакуе.
Ніводзін не адступіць.
Старэйшы падае.
Ён ведае, што хутка будзе апошні ўдар.
Таму ён ухіляецца...
і б'е ў адказ.
Канец.
Гэты дзень усё так жа належыць старому гаспадару.
Для пераможанага гэта азначае выгнаньне ў пустэльню.
Зямля і істоты, што жывуць на ёй, грэюцца пад паўдзённым сонцам.
Але існуюць асяроддзі, у якіх нават і цяпер халаднавата.
Нават са сваёй неверагоднай сілаю Сонца
недастаткова магутнае, каб на працягу аднаго дня прагрэць акіян.
Тут адны з самых буйных стварэньняў на планеце
пражываюць сваё жыцьцё — такое ж доўгае, і, магчыма, такое ж складанае, як і наша.
Гэта сям'я кашалотаў.
І ў самым цэнтры - рэдкае відовішча.
Дзіцяня.
Чатыры з паловай метры, а ёй споўніўся толькі год.
Яна вельмі дапытлівая.
Яшчэ два-тры гады яна будзе карміцца матчыным малаком.
Яно такое багатае на тлушч, што па кансістэнцыі бліжэйшае да тварагу.
Так яно не расцякаецца па вадзе падчас высмоктвання дзіцянём.
Гэтыя кіты - найбуйнейшыя драпежнікі з тых, што існавалі на планеце.
У той жа час яны і найбольш клапатлівыя бацькі.
Яны вельмі гаварлівыя
і вядуць свае гутаркі на мове пстрычак.
Гэта найгучнейшыя жыхары Зямлі,
здольныя на гукі, мацнейшыя за тыя, што генеруе рэактыўны рухавік.
Але цяпер час для цішыні.
Вертыкальна падвіснуўшы, гэтыя волаты мора...
проста дрэмлюць.
Мазгі гэтых кітоў большыя за мазгі любой іншай жывёлы.
Хто ведае, якія цікавыя вобразы яны сняць.
У тропіках спёка працягваецца і ў другой палове дня.
На маленькім востраве побач з узбярэжжам Панамы, у Цэнтральнай Амерыцы,
жыццё цячэ марудна.
Карлікавы трохпальцы лянівец.
У найлепшых традыцыях ён гультаяваты.
У гэты час дня ён амаль не варушыцца.
І толькі адно можа абудзіць яго
І гэта...
Кліч самкі аднекуль здалёк.
А калі цячэньне дапамагае, чаму б гэта ня выкарыстаць?
Адзіная праблема такой нізкай пазіцыі
ў тым, што ня так проста ўбачыць, дзе знаходзіцца самка.
Можа, вось яна?
Непрыемна, але гэта самка не чакае свайго прынца.
Пакуль яна корміць дзіцяня, ёй і самой добра.
Як кажуць, "маньяна". Заўсёды ёсць заўтра.
Хоць востраў і жыве марудна,
але ў іншых частках свету тэмп рэшты дня можа вельмі адрознівацца.
Востраў Завадоўскага ў Антарктыцы.
Гэта дом для аднаго з паловай мільёна антарктычных пінгвінаў.
Вельмі незвычайнае месца.
Абломкі пароды, выкінутыя вулканам у самым сэрцы вострава.
Штодзень і штоноч пад атакай акіяна.
І пінгвіны - сярод гэтай вечнай вайны.
Цэлы дзень дарослыя пінгвіны вядуць барацьбу з хвалямі
ў падарожжы між домам і водамі, дзе палююць.
Гэта выклік, якога ім няможна пазбегнуць.
Ад гэтага залежаць жыцці іх сем'яў.
Птушаняты пінгвінаў цалкам бездапаможныя
і ня выжывуць бяз маці і бацькі.
Кожны дзень ім патрэбна сьвежая ежа.
І бацькі па чарзе выходзяць па яе ў акіян.
А гэта значыць безліч паляванняў...
...для безлічы татаў і мам.
У гэтай маці зусім не засталося ежы для птушанят.
Бацька мусіць вярнуцца да іх,
і хутка.
У другой палове дня
першая хваля паляўнічых вяртаецца на бераг.
І бацька гэтых птушанят сярод іх.
Ён лавіў рыбу за 80 кіламетраў ад берага, але цяпер ён ужо паблізу.
Трапіць у шалёныя хвалі было дужа цяжка, але выходзіць з іх - яшчэ цяжэй.
Маленькія кіпцюры дапамагаюць зачапіцца за грубую паверхню.
Яшчэ тры кіламетры, і ён будзе з сям'ёю.
Але страўнік, поўны ежы, не дапамагае ісці хутчэй.
Гэта найвялікшая калонія пінгвінаў на Зямлі.
Але ён праходзіць па тым самым маршруце амаль кожны дзень,
таму здольны знайсці іх нават з заплюшчанымі вачыма.
Прынамсі, у болшасьці выпадкаў.
Як і любая дарога, гэтая можа быць троху перагружанай.
І часамі бывае цяжкавата ўспомніць, дзе пакінуў сваіх дзяцей.
Маці ўсё яшчэ чакае, птушаняты ўжо ў роспачы.
Сярод суцэльнага аглушальнага хору ён можа апазнаць ейны асаблівы голас.
Яна літаральна адзіная з мільёнаў.
Пінгвіны вітаюцца, хістаючы галовамі.
Абое птушаняты атрымаюць ежу.
Шчаслівы канец для найцяснейшага грамадства на планеце.
Дзень працягваецца ў эквадорскіх тропіках.
Паветра насычана цяплом.
Тут Сонца і расліны супрацоўнічаюць, каб стварыць сваё ўласнае надвор'е.
І так амаль кожны дзень.
Сёньня яны дапамогуць аднаму з самых маленькіх
і прыгожых стварэнняў нечаканым спосабам.
Птушка калібры памерамі ня большая за ваш палец.
Шмат энэргіі траціцца на такі вытанчаны выгляд.
Гэта азначае, што амаль увесь час яна знаходзіцца ў стане голаду.
Метабалізм такі хуткі, што патрэбна запраўка заўсёды.
Больш за тысячу разоў на дзень.
Калібры ня можа перастаць насычацца.
Штодзёная гонка з часам.
Але калібры не адзіная, хто хоча пажывіцца нектарам з лясных кветак.
Тут ёсць і пчолы, якім не падабаецца дзяліцца.
Адзіны пчаліны ўкус можа стаць фатальным для сэрца калібры.
Але час на баку птушкі.
У справу ўмешваецца дождж.
Цеплыня паўдзённага сонца стварыла вялізныя хмары.
І ўжо будучы ня ў стане ўтрымліваць свой цяжар, яны праліваюцца.
Пад адкрытым небам дождж праліўны.
Але пад купалам слаёў лісця гэта толькі асобныя кроплі.
Аднак кроплі памерам з галаву могуць не спадабацца калібры.
Але ў той жа час яны яшчэ больш вялізныя для пчол.
Гонка дзеля ежы працягваецца.
Па ўсім свеце маленькія істоты спяшаюцца падрыхтавацца да надыходу ночы.
На лугах Еўропы ў раслінах схавана багата ежы.
Для тых, хто дабярэцца.
Сонца хіліцца на захад,
і мышы-малышцы трэба сабраць столькі правізіі, колькі магчыма.
Ейны найлепшы шанц на добрую вячэру -
гэта сабраць насенне на самых верхавінах сцёблаў.
Але гэта й найнебяспечнейшае, што ёсць у яе маленькім жыцці.
Звычайная сіпуха - начны драпежнік.
Але гэтая прачнулася сёння рана.
І галоднай.
Свет на ўзроўні зямлі бянтэжыць мыш, што звыкла жыць вышэй.
Але яна можа чытаць сцёблы ўверсе, як карту.
Што вельмі дарэчна, бо дома...
яна патрэбна.
Святло памірае.
Але нараджаецца новае жыццё.
Зяўляюцца аўсянікі.
Яны пражывуць толькі адзін дзень.
Або і менш, калі ня будуць рухацца хутка.
Калі жыццё такое небяспечнае...
прырода знаходзіць выйсце ў колькасці.
Гэты вывадак на рацэ Ціса ў Венгрыі
адно з найбольш уражальных відовішчаў на нашай Зямлі.
Пасля трох гадоў жыцця ў якасці лічынак
каля пяці мільёнаў гэтых чароўных насякомых зяўляюцца разам
на гэтым участку вады.
Яны ніколі не паядуць. Яны нават ратоў ня маюць.
Замест гэтага, як толькі збяруцца, яны пачынаюць свой неверагодны шлюбны танец.
Кожны дзень на Зямлі дзівосны.
Але дзень аўсянікаў дакладна адзін з найдзівосьнейшых.
Да надыходу цемры яны сустрэнуцца, злучацца, пакінуць яйкі і памруць.
Даручыўшы будучыню наступнаму пакаленню.
Усё іх дарослае жыццё гэта толькі некалькі гадзін аднаго дня.
Дзень паціху перадае правы ночы.
Сонца скочваецца па небе ўсё ніжэй.
Гэта час неверагоднай прыгажосці...
і моцнай небяспекі.
Халодныя вечаровыя цені - найвыдатнейшы шанц для драпежнікаў,
і найстрашнейшы момант для ахвяр.
Для зебры і яе жарабяці гэта самы небяспечны час за цэлы дзень.
Гепард ужо паглядвае на жарабя.
Часамі матчына любоў...
можа саўладаць амаль з усім.
Пакуль дзень адыходзіць, надыходзіць уладарства ценяў.
На гары Чанчжоў, у паўднёва-заходнім Кітаі,
свет адварочвае свой твар ад нашай клапатлівай зоркі
ў бок халоднай пустэльні космасу.
Тут белагаловыя лангуры ядуць апошні раз за дзень.
Гэта амаль найрадчэйшыя істоты ў свеце.
Нават больш рэдкія, чым вялікая панда.
Але калі святло знікае, затрымлівацца нельга.
Яны падпарадкоўваюцца старажытнаму і магутнаму інстынкту.
Пакуль цені ўсё даўжэюць, лангуры караскаюцца вышэй да сваіх сховішчаў.
Дарога рызыкоўная.
Нельга ведаць, ці не ўпадзе лангур,
ці ня ўпусціць дзіцяня.
Але нягледзячы на небяспеку, лангуры ніколі не застаюцца звонку ў час цемры.
Нават дзіцяняты адчуваюць, чаго трэба баяцца.
Набліжаецца ноч.
Свет ім больш не належыць.
Ён належыць іншым гульцам.
Істотам цемры.
Ноч можа ператварыць сябра ў смяротнага ворага.
Удзень
даўгакрылыя акулы спакойна плаваюць сярод рыфаў у адзіноце.
Але з надыходам ночы
яны становяцца драпежнікамі, што працуюць у групах.
У паўзмроку акулы бачаць слаба.
Але адчуць пах ахвяры яны здольныя здалёк.
Яны маюць і яшчэ адну перавагу.
Шостае пачуццё, што ўлоўлівае слабенькія электрычныя сігналы
біцця сэрца перапалоханай рыбы.
І дазваляе адсачыць яе.
Нават у найглыбейшых ценях не схавацца.
Але ноч - час ня толькі кашмараў,
але таксама дзівосаў і цудаў.
Энэргія сонечнага цяпла перапрацоўваецца.
І свет ізноў пачынае зіхацець.
Некаторыя істоты выкарыстоўваюць гэта святло для кахання.
У гэтага самца шчаўкуна
яркія плямы створаныя так, каб уразіць самку і прыцягнуць яе ўвагу.
І бачачы свячэньне грыба, ён лічыць, што самка...
унутры.
Але грыб, відаць, пажартаваў з яго.
Свячэньне зыходзіць ад самога грыба.
Збянтэжаны, шчаўкун шукае ўсюды.
І чапляе на сябе грыбныя споры.
Цяпер ён разнясе іх паўсюль.
Сам не размножыўся, але дапамог размножыцца іншаму.
Святло ў цемры таксама можа быць смяротнай пасткай.
У Новай Зеландыі светлякі чапляюцца ўверсе пячоры.
Яны свецяць сваімі дзіўнымі агнямі з колаў звісаючага шоўку
з ліпкай субстанцыяй.
Маленькія мушкі ляцяць на прыгожае святло.
Толькі каб прыляпіцца і трапіць у пастку.
Пазней яны трапяць і на нейчую вячэру.
Ноч прыносіць магію і ў яшчэ большых маштабах.
Неба, здаецца, ажывае.
Нават калі сонца за гарызонтам, яго прысутнасць можна адчуць.
Ягоная электраэнэргія стварае феерверк, што асвятляе нашу планету.
Палярнае ззянне.
На Зямлі можна ўбачыць і іншае ззянне.
Тое, што ствараем мы.
Больш нам ня трэба чакаць ранішніх промняў.
Ня трэба баяцца цемры.
У сваіх гарадах мы ствараем наша ўласнае электрычнае святло.
Мы пераламалі рытм ночы і дня.
І чым больш людзей жыве такім чынам,
ты нам складаней адчуць нашу сувязь з іншай прыродай.
Нават калі яна акурат за парогам.
Гэтыя яноты ў Таронта, здаецца, таксама адчуваюць сябе ў горадзе як дома.
Але ня ўсе стварэнні так проста могуць прызвычаіцца да нашага свету.
Але мы, людзі, можам ім дапамагчы.
Мы маем свядомасьць - тое, чаго няма ні ў якой іншай істоты на Зямлі.
Варта толькі расплюшчыць вочы - і можна ўбачыць усю магію свету навокал.
Незвычайнае сустракаецца кожны дзень.
Можна ўбачыць танюткую ніць, што злучае нас з іншымі стварэннямі планеты.
І зразумець, што будучыня ўсяго жыцця...
у нашых руках.
Мы шукалі дзівосы ў далёкіх прасторах космасу.
Але найцудоўнейшыя рэчы сустрэлі па вяртаньні дамоў.
На нашай шчаслівай планеце.
Маленькая і блакітная, аточаная акіянам зорак.
І наколькі нам вядома, адзіная ў Сусвеце,
дзе ёсць жыццё.
Што можа быць незвычайнейшае...
за планету Зямля?
Што больш вартае абароны за наш родны дом?
І што можа быць больш дзівоснае, чым тое, што адбываецца тут дзень за днём?
Пераклад ад Varta Project Рэдактар Леў Глушыцкі